حق به صلح مبنای حق توسعه

نویسنده : برنا امیرزاده

[e-mail]
وبلاگ نویسنده

دغدغه ی اصلی وهمیشگی بشر درزندگی اجتماعی دوران معاصر ، دستیابی به صلح پایدار و ریشه كن كردن عواملی است كه صلح و امنیت را به خطر می اندازد ، درتاریخ بشریت متفكران واندیشمندان زیادی مسئله صلح و تمدن و تأمین آن را مورد مطالعه قرارداده اند اما همواره این گروه در اقلیت بوده اند . اما جنگ جهانی دوم تحولی عظیم در توجه به اهمیت صلح و امنیت در جهان ایجاد کرد و آن را در مرکز توجه بشریت قرار داد ؛ که آثار آن به خوبی در  شکل گیری سازمان ملل متحد نمایان گردید . اساس و هدف سازمان ملل متحد بر مبنای دستیابی به صلح جهانی و جلوگیری از تکرار جنگ های بنیان کنی چون جنگ های جهانی اول و دوم شکل گرفت و اکنون نقشی برجسته و غیر قابل انکار در ایجاد همبستگی جهانی ایفا می کند .
دربررسی دیدگاه های مختلف، برداشت هایی متفاوت از مفهوم صلح قابل شناسایی است . یکی آن که برای برخی ، صلح مترادف فقدان جنگ است ، دراین برداشت حوزه صلح ، به پیش گیری از توسعه به مناقشات وتخاصمات مسلحانه محدود است . این نظر به رویکرد منفی معروف است و توسط ماکیاول و هابس حمایت می شد . در برداشتی دیگر ، صلح به منزله فقدان خشونت ساختاری تعریف شده است ؛ دراین برداشت مسئله اصلی، شناسایی و به كارگیری ساز و كارهایی است كه منازعات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی را در سطح ملی و بین المللی كاهش دهند . برخی نیز همکاری میان گروه های اعتقادی و نژادی و ...  و ارتباط میان آن ها را صلح تلقی می کنند و عده ای چون مهاتما گاندی نیز صلح را توانایی تحمل عقاید دیگران دانسته است .
یونسكو از اواخر دهه 80 اقدامات و ابتكارات جدیدی را با هدف ارتقاء فرهنگ صلح به كار گرفته است . دركنگره بین المللی صلح كه درجولای 1989 درساحل عاج برگزار شد، یونسكو رویكرد جدیدی از مفهوم صلح مثبت ارائه داد. این رویكرد متكی بود بر ترویج فرهنگ صلح در ذهن و روان هرانسان ، دراجلاس السالوادور در1993 یونسكو محورهای فرهنگ صلح را به شرح زیر اعلام نمود: